शहरमा त घाम पनि किनेर ताप्नुपर्छ
बाटो पनि साघुरिएर हिंड्नुपर्छ
खुसिमा पनि मान्छे चिनेर हास्नुपर्छ
हाम्रो गाउ ठाउमा जस्तो
छहारीमा घा“सको पुला बिसाएर
बैगुनि मायाको सताइरहने नाउमा
एक मुरली दुखेसो पोख्न पाइन्न
![](http://1.bp.blogspot.com/_NaZN4OEglGI/TCq6bH0oQAI/AAAAAAAAAKY/89QZ6tahtCI/s320/mobile+043.jpg)
शहरमा चुलिदै गएको महंगी, बढ्दै गएको कृतिमता, हराउदै गएको मानवियता र बन्धुत्वको भाबनाले निकै पिरोलिएका छन् कवि सुरेश हाचेकाली । आफु जन्मि, हुर्केको गाउ, किशोराबस्थामा साथीभाइ सग रमाइलो गरेका क्षण, बयेली खेल्ने गहुबारी, पाखाभरी राताम्य बनेका लालीगुरास, धुपी र सल्लाघारीमा डुल्ने डाफे यतिबेला झझल्को मा आइरहन्छन् । लामो समय शहरमा बस्दा मीठो अतितले एक पल्ट
झस्काएको छ कविलाइ । यिनै विषयवस्तुहरु लाइ जिवन्त रुपमा उतारेका छन्, आफ्नो कविता संग्रह सिमान्त आमाहरु मा कवि सुरेशले ।
काफल पाकेको निम्तो बाड्दै
गाउले छानाहरुमा
उन्मुक्त चरी निर्बिघ्न
उडिरहेकि बेला
जावलाखेलका पिंजरामा
धुइपत्तँल काफलचरी खोजिरहेका हुन्छौं ।
सुरेशका कविताहरु पढ्दा हरेकलाइ आफ्नै गाउघर र परिबेशको झझल्को दिलाउछ । मकैबारी, धानबारी, तोरीबारी, धुपीसल्ला, अग्ला अग्ला पहाड, खोलानाला सुसाएको दृश्यहरु आखाभरी फिंजिन्छन् । यिं कविताहरुमा डुब्दा सुदूर अतितको मीठो सम्झना गराउछन् । सामान्य जीवन बिताइरहेका मानिसहरु छन् यिं कवितामा । पहाडी पाखामा पसिना बगाएर जीवन गुजार्ने भरिया, दुखिया हुन् या गोठाला जाने साहिली, माइली, रोदि बस्ने साहिला , साहिली हुन् या एक्लो जीवन बाचिरहेका बिधुवाका तिं सबैका कथा अटाएका छन् यस कविता संग्रहमा ।
जूनको चादनी
र घामको पहार पर्खंदै
मनकारी आमाहरुले
आफ्ना सिमान्त शरीरबाट
सन्तानका दुधे ओठमा
कति महासागर दूध पिलाउनुभयो होला ?
सुरेशका कवितामा पुरुष भन्दा नारी पात्रहरु बढी प्रखर र शसक्त रुपमा उत्रिएका छन् । हामीलाइ जन्म दिने, मातृत्व प्रदान गर्ने, दुध पिलाउने आमा देखि तरुनीहरुका बिबिध रुपहरु कवितामा देखा परेका छन् । संग्रह मध्ये सबैभन्दा बलियो कविता सिमान्त आमाहरु हो । जसमा राज्य पक्षबाट उपेक्षित बनाइएका सृष्टिका सम्बाहक, दया र मायाका खानी आमाहरुको पीडा छ यसमा । हिमाल, पहाड र तराइमा बस्ने सबै बर्ग, जाती र धर्म अंगालेका आमाहरुको पीडा मर्मस्पर्शी ढंगले ओकलेका छन् कविले । नारी समानता पक्षमा राजधानीमा बसेर कडा आवाज उठाउने नारी देखि आवाजबिहीन असंख्य आमाहरुको चित्रण गरिएको छ ।
कोरा भावना मात्र बोल्दैनन् सुरेशका कविताहरु । त्यस भित्र दर्शन र चेतना पनि मिसाइएको छ । राजनितीक, भौगोलिक, धार्मिक र इतिहासको पनि उनमा प्रशस्त अध्ययन छ भन्ने कुराको उनका कविता पढेपछि थाह हुन्छ । क्युपिडका बाणहरु, तेस्रो सहस्राब्दी, अन्तरमहादेशीय प्रेम, बीरङ्गना इभ शिर्षकहरु त्यसका केही नमुनाहरु हुन् । कविता मार्फत विश्वन्धुत्व, शान्ति, प्रेम र सद्भाबको सन्देश छरिरहेका कवि त्यति नै हत्या, आतंक र अपराधको बिरोधमा उत्रिएका छन् । बेचिन बाध्य बनाइएका चेली, लाचार धर्मग्रन्थ, गरिबी, अशिक्षा, आशा, निरासा, कतै आक्रोसको संयोजन छ यिनमा । मीठो भाषा, सुन्दर लेखनशैली, मन छुने प्रस्तुती र समसामयिक विषय समेटिएका छन् । जम्मा ९८ पृष्ठको यो पुस्तकको मूल्य ब्यक्तिगत सय र संस्थागत दुइ सय राखिएको छ भने प्रकाशन रावासावा प्राज्ञिक समाज नेपालले ।
3 Comments:
रमाईलो कबिता संग्रह छ जस्तो छ रौले जी।
शहरमा त घाम पनि किनेर ताप्नुपर्छ.
Sahar yestai chha tara pani manche saharmai oyerahanchan, khai kina ho?
kabita khub man paryo kabi lai badhai cha , byanga pani nikai ghat lagdo cha... keep it up
Post a Comment
>>> कमेन्टको लागि धन्यवाद !